Είναι στιγμές σαν την αποψινή, όπου η ασφάλεια της σιωπής με προτρέπει να συμβιβαστώ με το θάνατο, σκεπτόμενη ότι δεν έιναι τίποτε παραπάνω από την ασφαλή αυτή σιγή να πολλαπλασιάζεται επ άπειρον.
Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2013
21 Απριλίου
Ίσως να είναι ίδιον όσων ανθρώπων έζησαν την επτάχρονη δικτατορία του '68-'74, κάθε 21η Απρίλη, μέρα επέτειο και μέρα αποφράδα, να παραδίνονται σε αναμνήσεις και να μελαγχολούν. Και εμείς, οι άλλοι, οι γεννημένοι σε καιρό δημοκρατίας- ή έστω όσοι δεν ζήσαμε τη χούντα- στέκουμε ενώπιον τους παρέχοντας τάχα όσην τους πρέπει συνδρομή και σιωπηλή υποστήριξη. Κι όμως πώς είναι δυνατό να σιωπούμε μπροστά σε μία δημοκρατικά κλονισμένη και χιτλερικά πληγωμένη κοινοβουλευτική πραγματικότητα;
Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου 2013
захвалити
Τριγυρνώντας στο Βελιγράδι, το βλέμμα δύσκολα αποφεύγει- κι ας το θέλει- να αντικρύσει τα παρελθόντα σημάδια του πολέμου. Τα κτίρια που κείτονται εδώ βομβαρδισμένα (να είναι άραγε επίτηδες έτσι αφημένα;) τα αποκαλούν οι Σέρβοι μνησιπήμωνα πόνο.
Ο Αλεξάντερ μάς είπε ότι για να είναι ακόμη ζωντανός θα πρέπει να έχει άγιο. Σε βραδινό βομβαρδισμό έχασε τον καλύτερό του φίλο, καθώς σ εκείνον έπεσε ο κλήρος να πάει στο αμάξι να φέρει τις νότες να τραγουδήσουν. Μια μέρα πριν τη συναυλία, ακολούθησε βομβαρδισμός ένα τέταρτο αφού είχε τελειώσει η πρόβα με την χορωδία. Δεν απορώ πλέον καθόλου με την απόλυτη άρνησή του να μάθει αγγλικά.
Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2012
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
