Οι άσπρες σελίδες των τετραδίων μου με θλίβουν. Προδίδουν σιωπηρώς ένα κενό των έσω της ψυχής μου. Ενίοτε ανυπόφορο. Συχνά υποφερτό, βιώσιμο. Πάντα λευκό, να μου θυμίζει πόσα-αν ήθελα-θα είχα ζήσει να διηγούμαι.

Η ψυχεδέλεια- μου είπες- είναι η πτώση. Αφήνεσαι αβίαστα, εισβάλεις στο κενό. Μα διόλου δεν σ απασχολεί τι έπεται, τι μέλλει

Σ ένα παγκάκι-ως-ξένοι σπεύδουν να σπάσουν τη σιωπή. Δυο δρόμους πέρα, φίλοι σωπαίνουν- στοχάζονται όσα έχουν ειπωθεί

Ως πολίτες δεν είμαστε τίποτα παραπάνω για την κυβέρνηση από σκόρπιοι και άψυχοι αριθμοί.

Τι θ απογίνουν τα παιδιά μας; Είμαστε όλοι βουτηγμένοι ως το σαγόνι μες στη λάσπη. Άκαμπτοι, άβουλοι. Αυτό που κάποιος θαρρετά ονόμασε βέβαιος θάνατος. Ή επαλήθευση ζωής που δεν βιώθηκε ποτέ.

Και κάποτε διαμαρτύρεται για τις πετούνιες και τα γιασεμιά
πως τάχα έπαψαν να μεγαλώνουν. μα ήταν χτες που την είδα-και με τι πάθος-να τα μαδάει ανελέητα

Ίσως να είμαι το πεφταστέρι που δεν πρόλαβε-ή δεν θέλησε-να πέσει.