Σήμερα για μια στιγμή κατάφερα να αιχμαλωτίσω το φεγγάρι. Αλλά καθώς δεν είχα φωτογραφική για ν' απαθανατίσω τη στιγμή δεν πρόκειται κανείς να με πιστέψει. Θα μείνω να στοχάζομαι την όμορφη ανάμνηση κι ας μη μάθω ποτέ αν πράγματι συνέβη ή ήταν μια ακόμη φαντασία.

Οι άσπρες σελίδες των τετραδίων μου με θλίβουν. Προδίδουν σιωπηρώς ένα κενό των έσω της ψυχής μου. Ενίοτε ανυπόφορο. Συχνά υποφερτό, βιώσιμο. Πάντα λευκό, να μου θυμίζει πόσα-αν ήθελα-θα είχα ζήσει να διηγούμαι.

Η ψυχεδέλεια- μου είπες- είναι η πτώση. Αφήνεσαι αβίαστα, εισβάλεις στο κενό. Μα διόλου δεν σ απασχολεί τι έπεται, τι μέλλει

Σ ένα παγκάκι-ως-ξένοι σπεύδουν να σπάσουν τη σιωπή. Δυο δρόμους πέρα, φίλοι σωπαίνουν- στοχάζονται όσα έχουν ειπωθεί

Ως πολίτες δεν είμαστε τίποτα παραπάνω για την κυβέρνηση από σκόρπιοι και άψυχοι αριθμοί.

Τι θ απογίνουν τα παιδιά μας; Είμαστε όλοι βουτηγμένοι ως το σαγόνι μες στη λάσπη. Άκαμπτοι, άβουλοι. Αυτό που κάποιος θαρρετά ονόμασε βέβαιος θάνατος. Ή επαλήθευση ζωής που δεν βιώθηκε ποτέ.

Και κάποτε διαμαρτύρεται για τις πετούνιες και τα γιασεμιά
πως τάχα έπαψαν να μεγαλώνουν. μα ήταν χτες που την είδα-και με τι πάθος-να τα μαδάει ανελέητα