Αναζητώ απεγνωσμένα το καινούργιο, μα σαν τύχει και το βρω, θα νοσταλγώ-και με τι πόνο- το κάθε τι παλιό.

Όταν τον ρώτησαν γιατί σταμάτησε να παίζει τσέλο, εκείνος απάντησε: << Είχε φωνή έκτασης τσέλου. Κάθε φορά που παίζω είναι σαν να την ακούω να μιλάει. Και δεν μπορώ να το αντέξω>>

Πλέον συνήθισα μέχρι το χρόνο να μετρώ, έχοντας ως σημείο αναφοράς τις μέρες μακριά σου. Και είναι στιγμές που συλλογίζομαι-με θλίψη-πόσο καιρό έχω χάσει αναμένοντας ότι ίσως κάποτε-δεν ξέρω πότε, αλήθεια- θα καταφέρω να εισβάλω στη ζωή σου και να μείνω.  

Χρειάζομαι νέες λέξεις, διότι όσες γνώριζα έχουν εξαντληθεί. Είτε από τη χρήση είτε από την αχρησία. 

Κι είναι η ζωή μας μία πέτρα γνωστική
που άφησε-σαν να 'ξερε
στην άκρη μια χαραματιά
να μπαίνει φως περίσσειο

Κάθε Σεπτέμβρη δε θα κοιτάζω το φεγγάρι

θα είναι αδιάφορα όμορφο

αυτό που με τρομάζει-ο φασισμός στην εξουσία

όλο βουίζει

<< Αν δε σκοτώσουν Έλληνα γεφύρι δε στεριώνει >>

Χτύπησε το έδαφος σαν ο φλοιός της γης να ήταν πιο μαλακός από κάθε άνθρωπο.

Η τύφλωση, Ελίας Κανέτι